அக்கமாதேவி என்னும் அற்புதம்


தி.இரா.மீனா

அற்புதத்திற்குள் அற்புதம், தெய்வீகக் குயில் என்றெல்லாம் அழைக்கப்படும் அக்கமாதேவி, கர்நாடக மாநிலம் சிமோகாவிலுள்ள உடுத்தடியில் சுமதி – நிர்மல ஷெட்டிக்கு மகளாகப் பிறந்தவர். பெற்றோர் சிவபெருமானின் சரணர்கள். ஏழுவயதில் ஒரு குருவோடு அக்கமாவுக்குக் கிடைத்த அறிமுகம் சிவபெருமானிடம் பக்திகொள்ளத் தூண்டுகிறது.

அக்கம்மாவின் பேரழகில் மயங்கி, கௌசிகன் என்னும் சிற்றரசன் அவளை மணக்க எண்ணுகிறான். இதில் அவள் குடும்பத்திற்கு விருப்பமில்லையென்றாலும் அரசன் தன் செல்வாக்கால் அவர்களைத் தன் விருப்பத்திற்கு உடன்படவைக்கிறான்.  வேறுவழியின்றி மணக்க உடன்படும் அவள், அவனிடம் சில நிபந்தனைகளை முன்வைக்கிறாள்.  சென்ன மல்லிகார்ச்சுனனுக்கு [இஷ்டதெய்வம்] நாளும் வழிபாடு நடத்துதலில் அவன் தலையீடு கூடாது, தன்னைத் தேடிவரும் அடியவர்களை மறுப்பின்றி உபசரிக்க ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும் என்பது அந்த இரண்டு  நிபந்தனைகள். அவளழகில் மயங்கிய மன்னன் அவற்றிற்கு ஒப்புக்கொள்கிறான்.

சிவனடியார் கூட்டம், வழிபாடு என்று தொடர்ந்து அரண்மனையில் அக்கம்மாதேவியின் பக்திநிலை வளர்கிறது. சில நாட்களுக்குள்ளேயே அவனுக்குப் பொறுக்க முடியாமல்போக,  ஒரு சூழலில் அடியவர் கூட்டம் எப்போதும் ஏன் என அவளிடம்  கேட்க, நிபந்தனையை அவன் மீறியதாகச் சொல்லி அவள் வெளியேறுகிறாள்.

திருமணமான குறுகியகாலத்திலேயே அவ்வாழ்விலிருந்து வெளியேறும் அக்கமாதேவி, தன் ஆடையைக் களைந்து நீண்ட கூந்தலால் உடலை மறைத்து, தன் வாழ்வுச் சூழலை மாற்றிக் கொள்கிறாள். பல இடங்களிலும் அலைந்து இறுதியாகக் கல்யாண் வருகிறாள். அங்கு பசவேசர், அல்லமாபிரபு ஆகியோர் பங்குகொண்டுள்ள அனுபவமண்டபத்தைச் சேர்கிறாள். அனுபவமண்டபமென்பது சிவசாரணர்கள் கூடுமிடமாகும். இளம்பெண்ணான அவளை அனுபவமண்டபத்திற்குள் இணைத்துக் கொள்வதற்குமுன்பு, அல்லமாபிரபு அவள் அறிவாற்றலையும் பக்தி நிலையையும் அறியச் சில கேள்விகள் கேட்கிறார்.

அவள் அளித்த விளக்கங்கள் அவளுடைய அறிவாற்றலுக்கும், இறைப்பற்றுக்கும் அடையாளமாகின்றன. அக்கமாதேவியின் விளக்கங்களால் மகிழ்ந்த பசவேசர், சித்தராமயன் என்ற — வயதிலும், அனுபவத்திலும் சிறந்தவர்கள் அவளைப் பாராட்டுகின்றனர்.

அங்கு சிலகாலம் இருந்து விட்டுப் புறப்படுகிறாள். காடுகளில் அலைகிறாள்.  இறுதியில் ஆலங்கட்டி தண்ணீரில் சேர்வதுபோல, உப்பு தண்ணீரில் கரைவதுபோல. பால் பாலோடு  கலப்பதைப்போல –இறைவனோடு கலக்கிறாள்.

ஐக்கியஸ்தலம் ஆனதான புகழ் அவளுக்குக் கிடைக்கிறது. அனுபவமண்டபத்தின் சரணர்கள் பசவேசரை பசவண்ணா என்றும், அல்லமாவைப் பிரபு என்றும், அக்கமாதேவியை அக்கா என்றும் அழைப்பது அம்மூவரும் பெற்றுள்ள உயர்வையும், சிறப்பையும் காட்டுகிறது

Allama Prabhu

அனுபவமண்டபத்திற்குள் அவளைச் சேர்க்கும்முன்பு, அல்லமாபிரபு அவள் ஆன்மீக நிலையை உறுதிப்படுத்த விரும்புகிறார். அவரது கடுமையான, ஆழமான கேள்விகளுக்கு எந்தவிதத் தயக்கமுமின்றி  தனக்குள் தோன்றியதை  அப்படியே  வெளிப்படுத்தும் அல்லமா — அக்கமாதேவி உரையாடல் கீழே:

 

பிரபு:     “உன் இளமைக்காoலத்தில் நீ இங்கு வந்ததன் காரணமென்ன? நம் சமயவாதிகள் பெண்களின் அருகாமையை ஒதுக்கியிருக்கின்றனர். உன் கணவன் யார் என்ற அடையாளத்தை நீ வெளிப்படுத்தினால் எங்களோடு இணையலாம். இல்லாவிட்டால் இங்கேயிருந்து போய்விடவேண்டும்.  ஒரு பெண்ணின் சேர்க்கை என்பது விஷம் போன்றது.  சொல், உன் கணவன் யார்?”

அக்கமா:  கடவுள் என் கணவராக வேண்டும் என்பதற்காக கடுமையாகத் தவமிருந்தேன்.  என் பெற்றோர்கள் என் உடலைச் சாம்பலாக்கிவிட்டு என் கையில்  காப்புக்கட்டி என்னைக் கடவுளுக்குச் சொந்தமாக்கி விட்டனர்.  கடவுளின் கணக்கில்லாத தொண்டர்கள்தான் என் பெற்றோர் என்பதை உலகமே அறியும் அதனால் பிரபுவே! கடவுள்தான் என் தலைவன், இந்த உலகில் அவரைத்தவிர வேறு கணவர்களில்லை.

பிரபு: ஆடையைக் களைந்து கூந்தலால் உடலை மூடிமறைக்கும் உன் செயல் பொருத்தமில்லாததாக இருக்கிறது. உடலைப்பற்றிய உள்ளுணர்வு இருந்தால்தான் இப்படியான வெளிப்பாடு வரும். அதனால் இன்னும் நீ அதிலிருந்து வெளிவரவில்லை. அதை விளக்கிச் சொல்.

அக்கமா: அதற்கான காரணம் உலகம்தான். பெண்ணை நிர்வாணநிலையில் பார்த்திருக்காத உலகப்போக்கிற்குத்தான் அச்செயல்.  உடலென்பது இங்கு கணக்கில் இல்லாதது. பரிசுத்தமான மனம்தான் கடவுளுக்கு உகந்தது.

பிரபு:   “மனிதப் பிறவியாக, அதுவும் பெண்ணாக இருந்துகொண்டு கடவுளோடு ஒன்றாக இணைய முடியுமா? உருவமற்ற ஒன்றோடு உருவமான ஒன்று எப்படிச் சேரமுடியும்?

akka madeviஅக்கமா: ”சந்தனமரம் துண்டுதுண்டாக வெட்டப்படும்போது, அதன் வாசனை குறையுமா? தங்கத்தை அறுத்துச் சுடும்போது அது அதன் பொலிவை இழக்குமா? கரும்பு சக்கையாகப் பிழியப்பட்டு சுடப்படும்போது அதன் சுவை குறையுமா? பாம்பின் விஷப்பல்லைப் பிடுங்கியபிறகு யாரும் அதோடு விளையாடலாம். சதையோடு இருக்கும் தொடர்பு சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுமென்றால் அது சரியானதுதான். தாய் அரக்கியாக மாறினால் அவளுடலின் உணர்ச்சிகளும் அரக்கத் தன்மையுடையதாகி விடும்.  விருப்பப்படுகிறவனுக்கு உடல் உண்டென்று நினைக்காதே, கடந்துபோனவற்றைச் சொல்லி என் முகத்தில் அறைந்தாலும் இழப்பு உங்களுக்குத்தான். என்னைக் கொன்றாலும் அவன்மீது அன்பு காட்டுவதை நிறுத்தமாட்டேன்.  அவன் இளமையானவன், உருவற்றவன், இறப்பில்லாதவன், அளக்கவியலாதவனாகிய சென்னமல்லிகார்ச்சுனன் என் கணவன்”.

“உன் உடல் பெண்ணுருவம்கொண்டதாக இருக்கலாம்.  ஆனால் உன் மனம் கடவுளோடு இணைந்துவிட்டது,” என்று பிரபு அவளைப் பாராட்டுவதான இந்த உரையாடல் தொடர்கிறது.  வயதிலும், அனுபவத்திலும் சிறந்தவர்கள் நிறைந்த அனுபவமண்டபத்தில் இணைகிறாள்.

chenna mallikarjunaஅக்கமாதேவியை ஞானி” என்ற  நிலையில் அடக்கினாலும், ஞானத்தின் அடையாளமாக வசனங்கள் அமைந்தாலும் மதுரபாவம்-நாயகன் நாயகி [சரணாசதி-லிங்காபதி] பாவத்தை பல வசனங்களில் காணமுடிகிறது. சென்னமல்லிகார்ச்சுனன் அக்கமாதேவியின் முத்திரையாகும்.  ஒவ்வொரு வசனமும் அவனை அழைத்துச் சொல்வதாகவே அமைகிறது.  அவனிடம் அவள் கொண்ட அன்பை,

     “பொறி பறந்தால் என்வேட்கையும் பசியும் தீர்க்கப்பட்டதாக நினைப்பேன்

வானம் திறந்தால் என் குளியலுக்காக என்று எண்ணுவேன்

என்தலை தோளில் சாயும்போது உன்னையே நினைப்பேன்,”

என்று மல்லிகார்ச்சுனனுக்காகத்தான் தன் வாழ்வு என்கிறாள்.

இந்தக் காதல் ஆண்டாளும், மீராவும் காட்டிய காதல்.

சென்னமல்லிகார்ச்சுனனின் துணையும், அருகாமையும் எப்போதும் தன்கூட இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை அக்கமாவுக்கு இருக்கிறது; அதனால்தான்,

“பசி பிச்சைப்பாத்திர

அரிசியில் தீரும்

தாகம் கிணற்றுநீரில் தீரும்

தூங்கச் சிதைந்த கோயில்களுண்டு

ஆத்மாவுக்குத்  துணை நீ

என்ன கவலை சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா”?”

என்று கேட்டு மிக இயல்பாக, எளிமையாக வாழ்க்கையை ஏற்கமுடிகிறது.

அக்கமாவால்  நாயன்மார்களைப்     போல, ஆழ்வார்களைப்போல,  இயற்கையைப்  பறவைகளை அழைத்து கடவுளைக் காதலிக்க முடிகிறது; உணர்ச்சிகளைக் கொட்டமுடிகிறது.

“குயில்களே! அவன் எங்கேயிருக்கிறான்

மயில்களே உங்களுக்குத் தெரியுமா

அவன் எங்கேயிருக்கிறான் தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்

என் சென்ன மல்லிகார்ச்சுனன்,”

என்ற தொனியில் காதலில்தவிக்கும் பெண்ணாகக் கெஞ்சமுடிகிறது; மன்றாடமுடிகிறது.  மனிதர்களின் உதவியை நாடமுடியாத தருணங்களில் உணர்வுகள் கரைகடக்கும்போது மனிதர்களுக்கு இயற்கையும், பறவை, விலங்குகளும்தான் பொதுவான துணையாகின்றன.

“மரங்களே! பறவைகளே! நான் ஏன்

அவனைப் பார்க்கமுடியவில்லை?

மயில் மலையை விட்டு மண்மேட்டில் ஆடுமா?

வாத்து ஏரியைவிட்டுச் சிறுபள்ளத்தில் நீந்துமா?

குயில் மாவிளந்தளிர்களைக் கோதாமல் பாடுமா?

மணமில்லாத மலரருகே தேனீ சுற்றுமா?

மனம் சென்ன மல்லிகார்ச்சுனனை விட்டு

வேறு எதையும் நாடுமா?”

என்று  உணர்ச்சியின் பெருக்காக ஒரு வசனம் வெளிப்படுகிறது

“இன்று என் கணவன் வீட்டுக்கு வரப்போகிறான்

நீங்கள் எல்லோரும் தயாராக இருங்கள்

சென்ன மல்லிகார்ச்சுனன் இப்போது வரலாம்

அவனை எல்லோரும் வரவேற்று மகிழுங்கள்”!”

என்று கணவனாக வரித்து வாழ்வதை, உலகத்திற்குக் காட்டிப் பேரானந்தப்படும் வசனநிலையில் இதைச் சொல்லலாம். அக்காவின் வசனங்கள் ஆழ்ந்த கருத்துக்களையும் எளிய உவமைகளால், சொற்களால் விளக்குகிற நிலையிலுள்ளன இறைவனின் சிந்தனை எந்தநாளிலும் வேண்டுமென்பதைச் சாதாரண மனிதனுமறிந்த எளிய தொடர்களாக விளக்குகிறார்.

    “நல்ல மரத்தால் நிழலைத் தரமுடியாவிட்டால் என்ன பலன்?

செல்வந்தருக்குக் கருணை இல்லாவிட்டால் செல்வத்தால் என்ன பயன்?

அழகான மனிதன் இரக்கமில்லாதவனாக இருந்தால் அழகால் என்ன பயன்?

நிறைந்த உணவு இல்லாவிட்டால் பாத்திரத்தால் என்ன பயன்?

உன்னைப் பற்றிய சிந்தனையில்லாவிட்டால்

சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா என்ன பயன்?””

இதன் பயன்பாடு இதுதான் என்பதை உணர்த்துவதோடு, அர்த்தமில்லாத வாழ்வை ஒதுக்கவேண்டியதன் கட்டாயம் வசனங்களில் வெளிப்படுவதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

     “மண்ணில் புதையல்போல

பழத்தில் சுவைபோல

கல்லில் பொன்போல

விதையில் எண்ணெய்போல

மனதில் நீ யாருக்கும் தெரியாது

சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா”,”

என்று எளிய உவமைப் பயன்பாடு வெளிப்படுகிறது.  பெண் குறிப்பிட்ட கட்டுப்பாட்டிற்குள் வாழவேண்டியவள் என்பது ஆழமான சமூக வற்புறுத்தலாக இருந்தபோதும் மாயையை விலக்கி விரும்பியதைச் செய்யும் உத்வேகம் பெண்ணுக்கு இருந்தது என்பதற்கு அக்காவின் வசனங்கள் சான்றாகின்றன.

     “நான் பயப்படும் பெண்ணில்லை

வீணான அச்சம் எதற்குமில்லை

எதையும் அடக்கமுடியும்

பசியையும் வலியையும் ஏற்றுக்கொள்வேன்

உலர்ந்த இலைகளையும் உணவாக்கிக் கொள்வேன்

கூர்மையான வாள் என்படுக்கை

எதற்கும் தயார் இந்த நிமிடத்தில் இறக்கவும்

ஓ..சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா”

என்று எந்தச் சூழலிலும் விடாத மனப்பக்குவத்தோடு தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறாள்.காரைக்காலம்மையார் ஆண்டாள்,அக்கமாதேவி,  மீரா என்று பக்தியை வாழ்வின் முதல் கோணமாகக் கண்ட பெண்களின் சிந்தனை, பார்வை,வெளிப்பாடு எல்லாம் பொதுவாகவே இருந்திருக்கின்றன.எந்தச் சூழலிலும் அவன்தான் துணை என்பதை பக்தி காலகட்டப் பெண்கள் உறுதிப்படுத்தியிருக்கின்றனர்.  சென்ன மல்லிகார்ச்சுனன்தான் தன் கணவன் என்பதை

      “பருவமடைவதற்கு முன்னால்

வெட்கமென்பது தெரிவதற்கு முன்னால்

என் மக்கள் எனக்கு மணமுடித்து விட்டனர்

என்பெண்மையை உணரும் முன்னால்

மணமுடித்து விட்டனர் சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா”

என்று தன்னுறவைச் சொல்கிறாள்..அல்லமாபிரபுவிற்கு அக்கமாதேவியின் அறிவுத் தெளிவும்,பக்குவமும் நன்றாகத் தெரிந்தது என்றாலும் அனுபவ மண்டபத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் தெரியும்படியான சூழலை ஏற்படுத்தும் வகையில் அவளோடு விவாதம் நடத்துகிறார். பிரபு, பசவேசர்.சித்தராமய்யன், கின்னாரி ஆகியவர்களோடு அனுபவ மண்டபத்தில் அவள் பெறும் அனுபவங்கள்  ஓரிரு வசனங்களில் வெளிப்படுகின்றன.அக்கமாதேவியின் வாழ்க்கையை வெறுத்து வீட்டை விட்டு வெளியேறும் தன்மை ,சில வசனங்களில் ஆணாதிக்கச் சமுதாயத்தை வெறுப்பதான நிலை ஆகியவை வெளிப்பட்டாலும் குருவிற்கும், சரணர்களுக்கும், அவள் தரும் மரியாதை மிகச் சிறப்புடையதாகிறது.

      “எனக்கு குருவின் அருளால் லிங்கம் கிடைத்தது

ஜங்கமா குருவினருளால் கிடைத்தது

பிரசாதம்  குருவினருளால் கிடைத்தது

சரணர்களோடு பழகியது குருவால்

குரு  என்நெற்றியில்  திருநீறு பூசினார்

லிங்கத்தை உடலில் சேர்த்தார்

நான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவளானேன்

சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா”!”

என்று அவ்வசனம் அமைகிறது. தனக்கு முன்னோடியானவர்களை வணக்கத்துக்குரியவர்களாகப் போற்றுவதைப்      பார்க்கமுடிகிறது.  உள்ளும், புறமும்    வெவ்வேறாக இருக்கமுடியாது.  அவ்வாறிருப்பது நியாயமும், பொருத்தமும், பக்குவமும் உடையதாகாது. இந்தப் பார்வையில் தன் மனநிலையையும் ,இயல்பையும் வெளிப்படுத்துவதான வசனமாக கீழ்வருவதைச் சொல்லலாம்.

   “எனக்கு இங்கொரு கணவன் அங்கொரு கணவன் என்றிருக்க முடியாது

உலகவாழ்க்கைக்கு ஒருவன் ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கு ஒருவன் என்றிருக்க

முடியுமா

சென்னமல்லிகார்ச்சுனன் தவிர வேறுயாரும் என்கணவனாக முடியாது.

மற்ற எல்லாக் கணவர்களும் மேகங்களின் பின்னால் தெரிகிற உருவம்

போன்றவர்கள்தான்””

கனவுலகிலும், நடப்புலகிலும் அசாதாரணமான  ஒன்றைத் தெளிவுபடுத்தவும் ,தனக்குரியவன்  சென்ன மல்லிகார்ச்சுனன்தான் என்பதையும் வெளிப்படுத்துவதான வசனத்தின் சொற்கள் சிறிது கடுமையானவைதானென்றாலும் அன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு இளம்மனதால் அம்மாதிரியான உணர்வை வெளிப்படுத்த முயன்றது குறிப்பிடத்தக்கது என்று இலக்கிய ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர்.  அக்காவின் சொற்கள் இயல்பாகவும், எளிமையாகவும் வந்துவிழுவது சாதாரண மனிதர்களோடு பழகிய தன்மைக்கும், உண்மையின் எதிரொலியாக அவை அமையவேண்டும் என்ற சிந்தனாசக்திக்கும் சான்றாகும்.  வாழ்க்கை எப்படி அமையவேண்டுமென்பதும், இயல்பானவைகளை எப்படி ஏற்கப் பழகவேண்டுமென்பதும் சில வசனங்களில் வெளிப்படுகின்றன.

     “மலையில் வீடுகட்டும்போது

காட்டு விலங்குகளைப் பார்த்து பயப்படுதல் கூடாது

கடற்கரையில் வீடு கட்டும்போது

அச்சம்தரும் அலைகளைப் பார்த்து பயப்படக்கூடாது

சந்தையருகே வீடுகட்டும்போது  சத்தம்கேட்டு பயப்படக்கூடாது

சென்னமல்லிகார்ச்சுனா

உலகத்தில் பிறந்தபிறகு

புகழுக்காகவோ குறைகளுக்காவோ  அமைதியை இழக்கக்கூடாது”,”

என்றும் ,

“அறியாமை நிறைந்தவர்களோடு

பழகுவது கற்களைத் தேய்த்து தீ உருவாக்குவது போன்றது

அறிவு நிறைந்தவர்களோடு பழகுவது

தயிர் கடைந்தபிறகு வெண்ணெய் எடுப்பதுபோன்றது

ஓ சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா உன்சரணர்களோடு பழகுவது

ஒரு கற்பூரமலை தீப்பிடிப்பது போன்றது”,”

என்று பக்தியையும், மனிதர்களையும் அந்த இளம்வயது நிலையில் அடை யாளம் காண்பது குறிப்பிடத்தக்கது.  உலகத்து உண்மைகள, வாழ்வுத் தத்துவங்களை சாதாரண மனிதன் அறிவதும், அதைத் தன் வாழ்வுப்போக்கில் பயன்படுத்துவது அவனுக்கு இயல்பாவதும், அவனறிந்த மொழியைப் பயன் படுத்தும்போதுதான்.

    “காய்ந்த மூங்கில் முளைவிடுமா?

எரிந்தபானை மீண்டும் களிமண்ணாகுமா?

தன் தண்டிலிருந்து விழுந்த கனி

மீண்டும் முளைக்குமா

உழைக்கும் மக்கள்

தெரியாமல் எதையோ சொல்ல

ஆழ்நிலை பக்தர்கள் பூமிக்குத் திரும்புவார்களா?

சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா!”

என்று கேட்கிறார்.

“நீ தண்ணீரில் பாலைப் போன்றவன்

எது முன்னால் எது பின்னால்?

யார் எஜமானன் யாரடிமை,

எது பெரியது எது சிறியதென்று

என்னால் சொல்ல முடியாது, சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா!

ஒரு எறும்பு உன்மீது அன்புகாட்டி உன்னைப்

புகழுமென்றால் அதற்கு ராட்சபலம் வராதா?””

எந்தக்காலத்திலும் யாரும் என்னை என்னுணர்வுகளிலிருந்து  மாற்றமுடியாது, அது நீயாக இருந்தாலும்கூட என்ற அழுத்தமும், என்றாவது ஒருநாள் அருள் கிடைக்குமென்ற நம்பிக்கையும், உத்வேகமும் இங்கு வெளிப் படுகிறது

    “இறைவா நீ கேட்டாலும் கேட்காவிட்டாலும்

நான் பாடுவதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது

நீ பார்த்தாலும் பார்க்காவிட்டாலும்

உன்னைப் பார்ப்பதை விடமுடியாது

நீ விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும்

உன்னை அணைப்பதைத் தடுக்கமுடியாது

உனக்குப் பிடித்தாலும் பிடிக்காவிட்டாலும்

உன்னை வணங்குவதை விடமுடியாது

சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா!

உன்னால் நான் பேரானந்தத்திலிருக்கிறேன்.,”

என்று வலிமையாகப் பேச அக்காவால் மட்டுமே முடிந்திருக்கிறது.  எல்லாக் காலத்திற்குமான  வசனங்களாக, புகழ் பெற்றவைகளாக சில உள்ளன.  அவை:

  “மரணத்திலிருந்து தப்பமுடியாவிட்டால்

திறமை மிகுதியால் என்ன பலன்?

விரதமிருக்கலாம் தீய பழக்கங்களை விட்டுவிடலாம்

மூச்சையடக்கலாம் பசியைக் கட்டுபடுத்தலாம்

முழுவுலகமும் காவல்காரனாக இருந்தால்

திருடன் எங்கே ஒளிவான், சென்ன மல்லிகார்ச்சுனா”?

“எருமைக்கு அதன்கவலை

தோல் தொழிலாளிக்கு அவன்கவலை

உலக மனிதர்களுக்கு அவர்கள் கவலை

அவனுக்கு அவன் கவலை

எனக்கு சென்ன மல்லிகார்ச்சுனன் விரும்புவானா என்ற கவலை”

“அன்பு ஆழமாகவும் உண்மையாகவுமிருக்கும்போது

நாம் சாதியையும் சமயத்தையும்  பார்ப்போமா

மயங்கும்போது வெட்கம் வருமா

சென்ன மல்லிகார்ச்சுனனிடம் மயங்கும்போது

உலகவாழ்க்கை புரியுமா?””

வசன இலக்கியம் என்னும் போது வசனகாரர்களில் ஆண்களில் பசவேசரையும், பெண்களில் அக்கமாதேவியையும் சொல்வதுதான் மரபாக  இருக்கிறது.  இன்றும் அக்காவின் வசனங்கள் எல்லாநேரங்களிலும் கன்னடமண்ணில் மிகச் சாதாரணமாகவும், சரளமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டுவருவது அக்கமாதேவியின் வசனங்களுக்குக் கிடைத்த வெற்றியாகும்.

                       ——————————–

Advertisements

3 thoughts on “அக்கமாதேவி என்னும் அற்புதம்

  1. தமிழ்நாட்டு ஆண்டாளைப்போல இறைவனைக் கணவனாக ஏற்றுக்கொண்ட கன்னடிக வீரசைவைப் பெண்மணியின் கதை சுருக்கமாக தரப்பட்டுள்ளது. சரளமான தமிழ்நடை. நல்ல பதிவு

    Liked by 1 person

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s